Team Blaf Ricops

‘…Iedere week worden in Nederland, 1 à 2 kinderen geboren met een stofwisselingsziekte. Van deze kinderen sterft 50% voor de leeftijd van 10 jaar, 75% wordt nooit volwassen…’.

Een behandeling bestaat niet. Dit is onacceptabel!

Daarom zetten wij ons dit jaar wederom in voor de stichting Ride4kids en gaan wij de Pyreneeën Challenge aan!

Team

Het overgrote deel van het team is werkzaam in het Basisteam Dommelstroom.

Doelstelling

Ons doel is om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor het onderzoek naar een medicijn tegen deze ziekte en om het leven van deze kinderen iets draaglijker te maken! Want in 2017 tijdens onze eerste editie hebben we met eigen ogen gezien dat dit hard nodig is.

Om zoveel mogelijk geld in te zamelen organiseren we op zondag 14 juli de benefietskoers, organiseren we een loterij met hele mooie prijzen, gaan we appelflappen verkopen en hebben we nog een paar leuke initiatieven.

Voor meer informatie kijk op onze facebook pagina of vraag er naar bij één van de deelnemers. Wij hopen dat jullie ons ook deze editie weer volop willen steunen!!

Bedankt namens team BLAF Ricops!!

Ons goede voornemen voor 2019 staat al vast: we doen weer mee aan de Pyreneeën Challenge van Ride4Kids.

We steunen de strijd tegen energiestofwisselingsziekte. Natuurlijk hebben we uw steun daarbij weer nodig.

Kijk eens op onze teampagina en.......................... doneren kan nog steeds. Elk bedrag, hoe klein of hoe groot is al goed.

Fietsers
  • Rene Daniels
  • Jeroen Baselmans
  • Bart Verhoeven
  • Rob Milek
  • Harld Relou
  • Richard Leermakers
  • Pieter Hooijen
  • Arjan van Roosmalen
Lopers
  • Peter Dielissen
  • Inge Meijer

Sociale media:

We proberen onze 'volgers' actueel op de hoogte te houden door onze activiteiten te delen. Je kunt ons volgen op:

Reacties:

U kunt hieronder een reactie plaatsen. Elke reactie wordt, voordat deze wordt gepubliceerd, beoordeeld.

De start was rustig. Bart bepaalde het tempo, met Arjan vlak naast hem. De middenmoot werd gevormd door Harld, Richard, Judith, Peter en Inge. Als hekkensluiters sloten René en Jeroen aan. Maar dat was van korte duur. Met een extra dot gas stoof het bagagebusje de personenbus voorbij. Alsof Strava al aan stond en de eerste KOMetjes verdiend konden worden. We hebben ze maar laten gaan. En dat hebben we geweten. Als je twee jongens uit de regio Hapert de wijde wereld in stuurt dan kun je van alles verwachten. Zelfs de Franse overheid was goed voorbereid. Na aan de eerste tol betaal verplichting voldaan te hebben, doken er blauwe zwaailichten achter ons op. René en Jeroen bleken doelwit van de Franse douaniers. Met felle zoeklichten werden ze tot stoppen gedwongen. De tweede bus stopte ook maar een we werden door een stoere Fransman aangesproken. In ons beste Frans wilden we zeggen dat ze René en Jeroen maar mee moesten nemen en op moesten sluiten, als we onze fietsen maar mee mochten nemen. (Misschien dat we dan kans maken om eerder bergop te komen dan Jeroen.) Maar helaas was ons Frans niet toerijkend. Verder dan:" Comment ça va, comme ci, comme ci, comme ci, comme ça." kwamen we niet. Kortom, we mochten allemaal weer vlug verder. Het volgende obstakel bleek een tankstation voor het maken van een pi(t)sstop. Niet gehinderd door enige vorm van inzicht reden de naviboys de mooiste tankstations voorbij, om vervolgens te stoppen bij een vooroorlogs tankgedrocht. Dan bedoelen we van vóór de 80-jarige oorlog. Niet plassen dus voor de dames, de heren ondervonden overigens geen enkele hinder. Maar, na wat gestuntel bij tolpoortjes, een heuse plaspauze, en een volle tank doken de Pyreneeën voor ons op. Pfff, wat zijn ze weer indrukwekkend. Categorie binnenblad, zeg maar. Maar dat zijn zorgen voor morgen. Na een warm onthaal op de camping, werd ingekwartierd. We staan gezellig bij elkaar. De grote reis zit er op, nu gaan we slapen. Even dan. De bergen lokken, dus misschien gaan we alvast met de voorverkenning beginnen.  
We beginnen met een meerkeuze vraag.
Als je een nacht niet geslapen hebt, is het dan verstandig om te gaan fietsen? Antwoord: Nee natuurlijk niet! Maar gelukkig zijn we maar een beetje eigenwijs en zijn we toch gaan fietsen. Lac d'Estaing was het beoogde doel. René was navigator en stuurde ons meteen verkeerd. "Op de kruising rechtdoor,"riep hij uit de achterhoede. Om vervolgens te roepen: "oh sorry, ik bedoel rechtsaf," terwijl hij als eerste aan de klim begon. Het was duidelijk dat de vermoeidheid van de reis nog in de lijven zat, want de hartslagmeters gaven code rood aan. Die van Richard gaf zelfs een hartslag van 485 slagen per minuut aan, maar het bleek dat zijn fietscomputer verbonden was met de hartslagmeters van 3 renners. Toen hij eenmaal de juiste gekozen had, bleek hij de coolste van ons allemaal. Ook willen we even benadrukken dat Jeroen door het ijs is gezakt. Spreekwoordelijk dan. Als allerlaatste kwam hij bij het meer aan, en we hebben nog wel 4x op hem staan wachten. Over het meer gesproken, wat is het daar mooi als de zon schijnt. Hoe anders dan twee jaar geleden, toen we warm werden gehouden door dekens en broodjes knakworst, terwijl op de achtergrond Sven Kramer rondjes 33,6 op het meer maakte. Prachtig was het vandaag, compleet met koeien en paarden en een wesp die dapper meeliftte in de helm van Harld. Zonder gevolgen voor Harld overigens. Geniet van de mooie foto's bij dit prachtige weer. Dat zou de komende dagen zo blijven, op dinsdag na. Misschien dat we weerprofeet #pietpaulusma even moeten vragen om dinsdag wat lekker weer deze kant op te voorspellen. Misschien helpt het.

Tot slot nog wat bijzonderheden van vandaag:

  • Bart was zo moe van de reis dat hij uitgeteld op de veranda in slaap viel.
  • Dit voor de vale gieren reden was om rondjes boven zijn hoofd te gaan cirkelen.
  • Arjan is weer onze kok dit jaar. En hij heeft zelfs Harld als knecht weten te strikken.
  • Inge gebruikte deze dag om samen met Peter en Judith te trainen in het zwembad.
  • We denken dat ze zijn gaan aquajoggen, ze moeten tenslotte lopend de berg op.
  • Pieter is ook al onderweg
  • Jeroen heeft nog "even" de Hautacam beklommen
  • Er was ook nog iets met Peter en Inge en een douche, maar wat weten we ook niet precies. Vraag het ze maar
  • Het was een mooie (maar lange en hele vermoeiende) dag
Terwijl ons team nog aan het bedenken was welke berg er vandaag aan moest geloven, kregen we van Ricardo de uitnodiging om samen met team Ride4kids Zeeland de Cauterets Cambasque te beklimmen. 11.00 uur was afspreektijd, maar blijkbaar hadden de Zeeuwen rekening gehouden met het Brabants kwartierke. Want er was daar echt niemand klaar. Om 11.15 uur was het vertrek. Door Ride4Kids opperhoofd Gerald werd de start gefilmd. De eerste 800 meter begonnen aangenaam. Daarna: pauze! Huh? De eerste lekke band was een feit. Maar ook hier gold: samen uit, samen thuis. In het zonnetje stonden we te wachten. Eigenlijk helemaal niet verkeerd zo. De Zeeuwse dames besloten alvast om door te gaan, er van overtuigd dat de heren ze wel weer in zouden halen. Ricardo en Arjan besloten om galant te zijn, want ze vonden dat het onverantwoord zou zijn om een groep dames alleen de Pyreneese wildernis in te sturen. Toen alle banden weer hard waren, gingen wij er ook weer hard tegenaan. Naar het dorp Cauterets. Prachtig! Tot daar ging het aangenaam omhoog. Met een paar mooie haarspeldbochten als toetje. Na het dorp begon het echte werk. Met de kilometer bordjes keurig aangevend wat er nog voor de wielen lag. Hoewel keurig. Tussen kilometer 3 en 4 zou het percentage slechts 4% zijn. Amehoela! De eerste 600 meter gewoon 11% omhoog om daarna een stukje af te dalen. Ja, zo kunnen wij het ook! Tijdens de klim is iedereen bezig met de eigen gedachten. Blij dat we de tandwieltjes, die op het Hollands vlak als ballast op de fiets aanwezig lijken te zijn, goed onderhouden hebben. Bergop blijken ze onze beste vriend. Eenmaal boven werden de gebruikelijke "I did it" foto's gemaakt om vervolgens weer af te dalen. De wesp die gisteren in de helm van Harld terecht kwam, nam vandaag genadeloos wraak. Helaas was Richard het slachtoffer. In de afdaling werd hij in zijn knie gestoken. Maar naar beneden zoevend met een kleine 60 km/u, laat weinig ruimte voor medische handelingen. De pulserende pijn verbijtend, kwam hij gelukkig veilig beneden.

Dilemma

Beneden stonden we voor een dilemma: nog een klimmetje, of naar de camping voor een goud/geel hersteldrankje. Jeroen, Richard, Harld en Bart kozen voor de eerste optie de rest ging richting camping. Hoe de beoogde klim heet, weet niemand en is ook niet interessant. We hebben de top niet gehaald. Na het gehucht "Pauze Vieux" ging er een geitenpad omhoog. Niks voor de dunne bandjes dus. Jasja nam de gelegenheid ten baat om Bart te kwetsen waar het het meest zeer doet: "hey Bart, deze plaats is naar jou vernoemd" Auw! De Zeeuwen gingen nog een pannenkoek eten en de BLAF-ers gingen naar de hersteldrank. Een mooie afdaling volgde met een kleine klim, waar Harld, the butterfly Jeroen nog even aftroefde. Eenmaal op de camping ging René luidkeels Max Verstappen aan zitten moedigen, terwijl de rest een verkoelende duik in het zwembad nam. Dankzij René heeft Max toch maar mooi wat punten bij elkaar gecrosst, zodat ook René trots naar het zwembad kon. Enkele wetenswaardigheden zondag 8 september:
  • Fietsen in de Pyreneeën blijft een feest.
  • De Zeeuwen hebben het Brabants kwartierke geadopteerd.
  • Jeroen kan hier goed poepen.
  • Arjan is weer de kok
  • Harld krijgt raar haar van fietsen.
  • Pieter is er inmiddels ook, samen met familie. Hij fietste zelfs al mee vandaag.
  • Rob is er nu ook, net gearriveerd. Ons team is compleet.

Het was een mooie dag!

Vandaag staat de Hautacam op de planning. Een berg die we in de Pyreneeën Challenge van 2017 al eens op fietsten. Toen schreven we er het volgende over:
"Dag 2 van de Ride4Kids Pyreneeen Challenge. Als eerste stond de beklimming van de Hautacam op het program. Hautacam is Oud Frans voor "Verschrikkelijke Berg", want zeg nu zelf:" Wat een verschrikkelijke Berg." Net als je denk het valt wel mee, gaat het stijgingspercentage over de 12%. Hij is ook niet voor niets geclassificeerd als HC berg. HC staat dan voor Hors Categorie, wat dan weer betekent dat er paarden op de top staan. Tenminste, dat denken wij. Route meester Arnoud, die gisteren nog zelf fietste, zit nu met een laffe toeter iedereen de Verschrikkelijke Berg op te toeteren. Onderweg komen we nog door een dorpje. We krijgen medelijden met de kinderen die hier wonen en die elke dag op de fiets naar de koeherderacademie moeten. Eenmaal op de top van de Hautacam blijkt dat moeder natuur er nog letterlijk een schepje bovenop doet. Dat schepje heet Col de Tramassel. Nog maar 2,5 km verder. Wat een Verschrikkelijke Berg! Toch maar even meepikken dan. Daar worden we getrakteerd op een malse ijzelbui. En met een temperatuur van rond het vriespunt volgt de afdaling. Met ijsklonten op de plek waar ooit je voeten zaten, komen we in het dal. Gelukkig dooit het daar. We hakken een wak in onze bidons, nemen een slok en gaan weer door. "

Hoe anders is het als het zonnetje schijnt. Onderweg naar de klim wist Jeroen de weg. Hij stuurde ons de snelweg op. Na 100 meter werden we door de politie aan de kant gezet. In ons beste Frans (comment ça va, comme ci, comme ci, comme ci, comme ça) legden we uit dat we naar de Hautacam onderweg waren. Mega Mindi en Mega Toby waren genadig en wezen ons de juiste weg. Dan de Hautacam zelf. Oké, het blijft een verschrikkelijke berg. Maar dan verschrikkelijk lang, verschrikkelijk zwaar, maar vooral verschrikkelijk mooi. Richard verzuchtte dat hij er uit was: klimmen was niet zijn ding. Oei.
Fietsen tussen de schapen, paarden en koeien is een fantastische gewaarwording, iets wat in Nederland niet kan.
Knap dat Ricardo samen met dochter Indra ook de Hautacam beklommen heeft. Oké weliswaar in een Volkswagen cabrio, maar toch. Sjappo!
Iedereen kwam goed boven. De een genoot wat langer van de klim dan de ander, maar we kunnen ook niet met zijn achten naast elkaar blijven fietsen. Inge en Peter renden dapper naar boven. Op Peter stond geen maat, hij liep een gemiddelde waar de fietsers jaloers op zijn. Boven even op de foto en dan de afdaling. Geen ijzel deze keer, maar lekker relaxed. Behalve voor Jeroen dan. Hij was vandaag slachtoffer van de terrorwesp, die hem in zijn bovenbeen stak. Arjan worstelde met een bril die op de klim zo vol bezweet was, dan hij in de afdaling meer op braille reed dan op zicht.
Toch is iedereen veilig op de camping aangekomen. Daar kreeg Jeroen een briljant idee: "zullen we nog even de Couraduque doen?" Hij maakte er nog net geen dienstopdracht van, maar Harld en Bart voelden toch enige druk. Samen met Rob sloten ze aan. Harld fietste als een jonge god, maar Bart had het zwaar. Honger, kramp in de benen, maar vooral pijn aan zijn motivatie, braken hem op. De hele cursus mentale kracht passerde de revue om hem de berg op de krijgen. De laatste 2 km rekende hij de afstand om in hoeveelheid baantjes in het zwembad. Maar hij kwam boven. Daarna 16 km naar beneden naar de camping, heerlijk!

Nog enkele wetenswaardigheden van vandaag:

  • De sfeer is nog steeds goed in het team
  • Pieter heeft de vermoeidheid van de lange reis weggeslapen. Hij vloog naar boven.
  • René heeft de hoogste snelheid gefietst: 77,2 km/u. De rest is jaloers op zijn stuurmanskunst.
  • Judith heeft een prachtige wandeling gemaakt bij Pont d'Espangne.
  • Zij is als masseur al volgeboekt door team BLAF--Ricops.
  • Rob heeft een zwabberwiel.
  • Het was een mooie dag!

De weergoden voorspelden niet veel goeds voor vandaag. Niet erg, want we hadden onszelf een rustdag beloofd. En wat doe je op een rustdag? Fiets poetsen, kaarsje aansteken in Lourdes, wonderwater tappen en een beetje rondlummelen. René een Jeroen konden het toch niet laten, De wonderen van Lourdes lieten ze aan zich voorbij gaan en zijn toch een stukje gaan fietsen. Want het voorspelde noodweer van vandaag bleek reuze mee te vallen. Meest droog, soms zon en enkele spatten regen. Om 14.00 uur was het appèl voor de vrijwilligers . Judith en Chantal meldden zich keurig en kregen instructies voor de komende dagen. Om 15.00 uur konden lopers en fietsers hun goodybag ophalen, muntjes voor de gezamenlijke maaltijd aanschaffen en zich gaan voorbereiden op de samenkomst van 18.00 uur.
Indrukwekkend weer om zoveel sporters en vrijwilligers bijeen te zien, allen gekleed in hetzelfde shirt en allemaal hier voor hetzelfde doel: strijden tegen stofwisselingsziekten bij kinderen. Hoewel de echte strijd natuurlijk geleverd wordt door de kinderen die het treft en hun families. Opperhoofd van Ride4Kids, Gerald, vertelt op gepassioneerde wijze over deze strijd. Hij nam ons mee naar zijn eigen situatie en liet ons meebeleven wat het betekent om een kind met een energiestofwisselingsziekte te hebben. Op de achtergrond een presentatie met foto's en filmpjes. Als je je collega en zijn vrouw voorbij ziet komen met hun zoontjes die er niet meer zijn, of een film van een meisje dat afgelopen jaar overleden is, dan wordt je stil. De brokken schieten in de keel en de ogen worden vochtig. Eens te meer wordt duidelijk wat het belang is van elke Euro sponsorgeld die is opgehaald. Meer dan ooit zijn we trots op iedereen die ons financieel gesteund heeft. We horen het verhaal van Gerald niet voor het eerst, maar het blijft aangrijpend. Daarna is er ook tijd voor luchtigere zaken, zoals de fietstocht of hardlooptocht die we gaan ondernemen. We kunnen ons niet aan de indruk onttrekken dat er een flinke portie leedvermaak aanwezig is bij routemeester Arnoud, als hij de tocht aan ons presenteert. Hij wees ons er overigens op dat Hors Categorie niks met paarden aan de top te maken heeft. Het betekent gewoon: gruwelijk steile berg, maar dan op zijn Frans. Maar klagen mogen we niet van Arnoud. Terecht wijst hij ons op de strijd die anderen leveren, dus niet zeuren maar doorgaan, is het motto. Daarna gaan we samen eten. Koolhydraten stapelen voor morgen. Heerlijke lasagne en een lekker Bikkelbiertje. Echt een aanrader voor de bierliefhebber. Je steunt er ook het goede doel van Ride4kids mee!

Enkele wetenswaardigheden van vandaag:

  • Als het regent is het hier minder mooi
  • Koolhydraten stapelen die je niet bij McDonalds
  • Judith is hard aan het werk als fysio.
  • Om deel te nemen aan de challenge is echt voorrecht.
  • Het was een mooie dag!

Dag 1 van de Pyreneeën Challenge.

Om 07.30 uur was het aantreden voor de foto. Rillend van de ochtendkou stonden fietsers, hardlopers en vrijwilligers stoer lachend klaar. Dan, eindelijk, om 08.15 uur gaf routemeester Arnoud het startsein. Op een nat wegdek, onder donkere wolken, reden we richting de grootste klim van vandaag: Col de Tentes.
Het toetje van Arnoud werd dit jaar als voorgerecht geserveerd. Het dorp Chèze werd op de heenweg al aangedaan. Eenmaal op die klim was de kou zo verdwenen. Opeens werd ons duidelijk waarom Chèze zoveel op het Duitse Scheiße lijkt. Het is een dorp van niks, met super weinig inwoners. Tijdens de klim stonden ze zelfs allebei te kijken. Waarom we hier dan weer door moeten... Na Chèze ging het verder richting de klim, die 10 km zou duren. Wat er vergeten was erbij te vertellen, was dat de eerste 40 km tot de klim alleen maar omhoog ging. De toppen van de bergen om ons heen waren zelfs met sneeuw bedekt. Dat beloofde nog wat. De dames van de massage stonden twerkend aan de kant van de weg. Dat hielp enorm en gaaf nieuwe energie tijdens het klimmen. In de verte zagen we oranje zwaailichten op de berg in de weer. Vermoedelijk sneeuwschuivers, dachten we nog.

Maar bij de pauzeplaats wachtte ons een verrassing: we mochten niet verder.

Tering, dachten we nog, en dat klopte. Asfaltering wel te verstaan. Wegens wegwerkzaamheden was de klim gesloten. Het lijkt gek, maar de teleurstelling overheerste de opluchting. Niet omdat we hele stoere mannen zijn, maar het heeft iets met mindset te maken. We hadden ons er op ingesteld. Arjan was misschien wel het meest teleurgesteld, hij hoopte eindelijk marmotten in het echt te zien. Hij had iedereen er ben overtuigd dat deze op de Tentes zo voor je fiets springen. Harld had ze gisteravond maar even op Google opgezocht, bang dat hij ze niet zou herkennen.
Bij de pauzeplaats stonden ook de foto's van de kinderen die ons herinneren aan het doel, langs de kant van de weg. Meteen werd duidelijk waarom we ook alweer hier zijn. We zagen de beleving van hen die er dichter bij staan dan wij. Dan prijzen we ons gelukkig, dat het ons niet trof, maar zijn ook blij dat we ons steentje bij kunnen dragen deze dagen. Na een verdiende lunch, volgde de afdaling naar de tweede klim van de dag: Luz Ardiden, ook bekent als asfalt spagetti. Onderweg was het de bedoeling dat we nóg een extraatje zouden doen. René, die onderweg omlaag ons het nakijken gaf, wist de routepijl wel te vinden, de rest stoof er hard langsaf. Op Luz Ardiden stond op Jeroen geen maat, what else is new? De rest genoot wat langer. Richard wist onze cheerleaders Inge en Peter nog te verassen. Hij vroeg om een gunst: "maak even een mooie foto van mijn fiets, dan zet ik hem straks op Marktplaats."

Eenmaal boven kwamen we er achter dat René in nog geen velden of wegen te bekennen was. Daar werd duidelijk dat hij een andere route reed. We hopen dat René er niet te zwaar aan tilt. Maar toch besloten we om het zekere voor het onzekere te nemen en zijn hem op gaan halen. We hebben hem de laatste 1,5 km van de klim lekker uit de wind gehouden. Boven even samen op de foto en daarna hebben we de zwaartekracht het werk laten doen. Lekker afdalen naar de camping. Arjan dacht nog even dat hij het slachtoffer van de terrorwesp was, maar de rest was niet echt onder de indruk van het kleine plekje op zijn been, dus dat telt niet.

Eenmaal op de camping besloten we de gemiste hoogtemeters goed te maken op Col de Tobogan in het plaatsje Piscine.

Enkele wetenswaardigheden van vandaag:
  • Pieter en Rob waren zo blij dat ze boven waren, dat ze het moment samen gedeeld hebben.
  • Harld had een meesterknecht bij zich op de klim
  • Arjan geniet tijdens het klimmen door zijn eigen muziek mee te nemen. Anouk zingt hem omhoog
  • Jeroen gooit voor elke klim zijn ketting er even af en is toch als eerste boven.
  • Harld besloot solidair te zijn en gooide ook zijn ketting er even af
  • Als Bart aan het typen is op zijn telefoon, durft de rest niks meer te zeggen

Woensdag avond:

oor het gezamenlijke diner wordt er stil gestaan bij het goede doel van Ride4kids. En er was wat te melden: men spreekt over een medicijn wat op het punt staat ontwikkeld te worden. Het klinkt zo logisch, maar dit was er nog niet. Terecht een mijlpaal. We roepen al onze sponsoren op om even te gaan staan en jezelf een schouderklopje te geven. Als mensen vragen wat je aan het doen bent, leg het even uit en wijs ze even op de site van Ride4kids.

Vandaag de fietsdag waar we ons misschien wel het meeste op verheugden.

Col de Soulor en Col d'Aubisque stonden op het programma. Maar eerst nog "even" Col des Spandelles vooraf. Op de vlakke aanloop ontstond een discussie over hoe de naam uit te spreken. Was het Col des Spandèl, Col des Spándel, of toch zoals routemeester Arnoud het uitspreekt: Col des Spandellès.
Eenmaal begonnen aan de klim maakt het ook geen ene reet uit hoe dat rotding heet, als we maar bovenkomen. En dat lukt, maar het blijft een hele opgave.

Pieter heeft op brute wijze het plaatselijke padden bestand met 1 gereduceerd. Niet een pad, maar een plad, was wat achterbleef. We hebben 144 gebeld. Niet alleen de percentages doen pijn, ook het ontbreken van de kilometerbordjes vraagt mentale weerbaarheid. Gelukkig werden we goed geholpen door alle motorrijders, vrijwilligers en Arnoud die ons de berg op geschreeuwd hebben.
Harld en Bart hadden een meevaller. Ze rekenden op nog 2 km klimmen, maar na 500 meter waren ze er. Da's dan weer het voordeel als je vergeet bij de start je computer aan te zetten. Aan de top was iedereen zo onder de indruk van het uitzicht dat we gingen poseren voor een groepsfoto.
Al 5 minuten stonden we klaar (buik in, wortels recht) toen we er achter kwamen dat we helemaal geen fotograaf hadden. Dat werd even opgelost. Op de Spandèl, Spándel, of Spandellès (kiest u zelf maar) konden we het hoogtepunt van de dag overigens al zien liggen. Het café op Col d'Aubisque lijkt zo dicht bij dat je hem bijna aan kan raken. Maar eenmaal terug is het dal, na een vreselijke afdaling, lijkt de kroeg verder weg dan ooit. Veel tijd om er over na te denken is er niet, want het gaat meteen weer omhoog op weg naar de Soulor. Het is hard werken onderweg, maar daarvoor zijn we hier. Het uitzicht is fantastisch. Dat verzacht de pijntjes. Op de Soulor is er een verfrissingspost. We maken er maar kort gebruik van, want we willen door. We weten wat er voor ons ligt. Misschien wel het mooiste fietspad ter wereld. Langs de afgrond waar Wim van Est tijdens de tour naar beneden viel.

70 meter viel ik diep. Mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac liep

rijmde de horloge sponsor van Wim. Wij maken het minder bont.

Op de klim naar de Aubisque ging ik diep. De beentjes draaiden en mijn neus die liep.

Niet alleen de neus liep trouwens, ook Inge en Peter liepen vandaag. Van de Soulor, naar de Aubisque. Ruim 9 km. Stukje omlaag, stukje vlak en stukje omhoog. Superknap dat beiden het in een fantastische tijd volbrachten. Ze waren zelfs al weer fris genoeg om alle fietsers de berg op te juichen. Die steun hadden ze nodig, want ook hier flankeerden de foto's van de kinderen de finish, zodat de brokken in de keel weer opkwamen. Heel indrukwekkend! Hoe bevoorrecht zijn wij, dat we hier aan de top mogen staan.

Na de lunch volgde een prachtige afdaling, terug naar de Soulor. Hier hebben we het langst over gedaan. Niet omdat De afdaling zo gevaarlijk was, maar vooral omdat hij zo mooi was. Bij iedere bocht weer een uniek uitzicht. Harld en Richard hebben ze allemaal op foto vastgelegd. Terug op de Soulor even verzamelen en dan volgt een heerlijke afdaling terug naar de camping. Daar kwam René er achter dat zijn computer 98 km aan gaf. En wat doe je dan? Precies! Stukse om. 100 staat altijd beter dan 98. Dat gaf de rest de tijd om de fietscomputers omhoog te gooien voor extra hoogtemeters.

Enkele wetenswaardigheden van vandaag:

  • Bart pakte de bergpunten ten koste van Harld op de Spandèl, Spándel, of Spandellès.
  • De rest van de dag waren ze voor Harld overigens.
  • Jeroen en bergen, je weet wel.
  • Richard was blij dat er nog geen fatsoenlijk bod op zijn fiets gekomen was.
  • Rob vindt zich op foto's er uit zien als een smurf. Hij komt altijd wel verrekte snel de berg opgesmurfd.
  • Ricardo heeft ook gefietst vandaag.
  • Pieter heeft zijn helm schreef op zijn hoofd staan. Hij heeft besloten voor de foto's zijn hoofd scheef te houden, staat de helm toch weer recht.
  • Inge en Peter zijn moe maar voldaan van het lopen. Zo ekkes douchen.
  • Het was een mooie dag.

De laatste dag van de Pyreneeën Challenge.

De Tourmalet is het letterlijke hoogtepunt van deze editie. Onderweg is het eerst langzaam stijgen tot het dorp Sant Saveur. We bleven als groep bij elkaar. Daarna was het ieder voor zich. Jeroen butterflyde er weer vandoor, Rob en Pieter volgde op afstand. Daarachter Harld en Bart. Vlak voor de pauzeplaats keken zij elkaar aan. Wat doen we? Door via het Laurent Fignon pad, of toch even pauze. Pauze is voor watjes, zeiden ze stoer tegen elkaar en door gingen ze.
Samen kwamen ze als tweede boven van ons team. Rob en Pieter vertwijfeld achterlatend. Richard kwam goed boven een twijfelde geen ogenblik. Terug naar beneden en de fietsers gaan helpen die het nodig hebben. Sjappo!
Ook Jeroen, Rob en Pieter daalden nog even af om hulp te bieden. Daar zagen ze Arjan fietsen. Met zijn cruisecontrol aan. Met een steady tempo trapte hij omhoog.

Overigens moesten de fietsers vandaag hun meerdere bekennen in Inge en Peter. Zij gingen de laatste 9 km hardlopend naar boven. Steun vindend aan elkaar, kwamen ze samen boven.

Even over de aankomst:

De kilometerbordjes geven aan hoe ver het nog is. Ondanks dat we graag bovenkomen geeft het ook aan hoe vlug het evenement afgelopen is. Dat is de andere kant. Eenmaal boven wordt je opgewacht door de burgemeester van de Tourmalet, Gerald en zijn adjudant Sander. Een welgemeende knuffel is misschien wel de mooiste beloning die je als sporter kunt krijgen, maar als blijvende herinnering krijg je ook een medaille omgehangen.

Maar het meest bijzondere is wel dat je bedankt wordt. Bedankt voor de inspanning die je afgelopen dagen geleverd hebt, voor de moeite die je deed om sponsoren te vinden en bedankt dat je er was. Het voelt een beetje als de omgekeerde wereld. Want juist wij zijn dankbaar dat we hier mogen zijn. Een prachtige evenement, georganiseerd door mensen die enorm betrokken zijn. Deze betrokkenheid blijkt ook uit de afsluiting op de Tourmalet.

Sander roept iedereen op om even bij elkaar te staan. De families van de zieke kinderen eerst. Ze vormen een spiraal, elkaar omarmend. Je kunt op dat moment een speld op de Tourmalet horen vallen.
Dit moment maakt zoveel indruk, dat de tranen de vrije loop krijgen. Daarna sluiten de sporters en vrijwilligers ook aan en de spiraal krijgt zijn grote vorm.

De ouders van Madelon liepen vervolgens door de spiraal naar het midden, een grote ballon bij zich dragend. Eenmaal in het midden krijgt de ballon de vrijheid en stijgt omhoog. Langzaam zweeft hij weg tussen de bergen. Als symbool voor alle zieke kinderen, voor alle mensen die hun eigen strijd leveren of voor iedereen die een steuntje kan gebruiken. Iedereen heeft zijn of haar eigen gedachten.
Daarna volgt applaus. De ontlading is groot en we klappen de emotie van ons af. Ons team heeft een steen beschilderd voor onze collega Ricardo, zijn vrouw Jasja en hun dochter Indra. Om hen een steuntje in de rug te geven. De steen wordt op het monument gelegd. In blauwe letters staat er BLAF, naar ons team. In het midden een rode vlek, dat eigenlijk een hartje moest voorstellen. Als hart onder de riem.
Na deze ceremonie volgt de afdaling. Lekker naar beneden zoeven, onderweg auto's en motoren inhalend. Niet alleen maar naar beneden. Want natuurlijk moest het dorp Scheiße weer aangedaan worden. Arnoud kon het niet laten, de sadist. Maar dat waren echt de laatste hoogtemeters van deze Challenge. De camping lonkt. Daar een welverdiend biertje om te vieren dat we allemaal veilig terug zijn, dat we het gehaald hebben en dat we geen lekke banden hebben gehad.
Namens het hele team bedanken we nogmaals de organisatie, onze sponsoren en iedereen die ons gevolgd heeft de afgelopen dagen.
Dank jullie wel.

Enkele wetenswaardigheden van vandaag:

  • Rob heeft 20 minuten op de wc gezeten. Niet vanwege een lastige stoelgang, maar vanwege kramp.
  • Pieter heeft motorhulp moeten bieden. De motor van Wil viel van de aanhangwagen.
  • Judith had enorme honger. Bij wijze van zeer grote uitzondering mocht ze de herstel poffertjes van René opeten.
  • Hij heeft ze niet meer nodig.
  • We hebben Ger, Gera, Martijn en Eric best wel gemist, deze Challenge.
  • HC categorie betekent niet alleen dat er paarden aan de top staan, maar ook lama's.
  • Het was en mooie dag!

Vrijdagavond: Feest!

Alle vermoeide spieren worden nog één keer aangesproken tijdens het afsluitingsfeest, maar niet voordat Gerald het eindbedrag bekend heeft gemaakt. €188.812,82 (+ €30,- Die kwam op de valreep nog even binnen) . Een fantastisch bedrag, waarvan wij weten dat het goed besteed wordt. Reden tot feest dat tot in de kleine uurtjes doorging.

De terugreis.

Niet het leukste onderdeel, maar het hoort er bij. We kunnen kort zijn: we hebben een goede reis gehad. Even leek Parijs onpasseerbaar, door de vele ongelukken op de snelwegen er omheen. Maar net als op de heenweg wezen René en Jeroen de weg. Het werd midden door Parijs. We hebben bijna alle bezienswaardigheden gezien. We dachten even dat Jeroen voor het Strava KOMmetje op de Champs-Élysées ging, door stiekem zijn fietscomputer aan te zetten, maar voor het zover was, lag Parijs opeens achter ons. Even eten met de gele M en door. Inmiddels is iedereen weer thuis, of onderweg. Deze pagina gaat even op rust, maar blijf ons volgen. Want de volgende editie van de Pyreneeën Challenge is de 10e. Het kriebelt al en beetje om ook daar weer bij te zijn.

Namens Team BLAF-Ricops bedankt voor jullie steun.

- René
- Jeroen
- Judith
- Richard
- Arjan
- Inge
- Peter
- Pieter
- Rob
- Harld
- Bart

One thought on “Team Blaf Ricops

  1. Marijke schreef:

    Heel veel succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *